Het planbord telde werk mee dat al af was

Er lag een blad waarmee je kunt schuiven met wat er wel en niet live gaat, en dat rekent per keuze uit hoeveel avonden het kost. Bij het narekenen bleek dat het planbord vier grote posten meetelde voor het schrijven van het lesmateriaal, terwijl dat lesmateriaal er allang staat. Bijna negenduizend regels tekst, alle acht onderdelen af.

Hoe die fout ontstaat, en waarom hij zo makkelijk is: de lijst met posten is opgebouwd uit de vraag wat er allemaal moet gebeuren. Dat is de goede vraag bij een nieuw project en de verkeerde vraag bij een project dat al loopt. Er is nooit een tweede rondje geweest langs de vraag: en wat hiervan is al gedaan. Het blad zag er precies even overtuigend uit met de verkeerde getallen erin.

Wat er daadwerkelijk veranderde: het aanbevolen scenario zakte van honderdelf naar vierennegentig avonden. Dat is niet spectaculair. Wat eronder zichtbaar werd wel: van de vijftig avonden werk die niet uitbesteed kunnen worden, zijn er vierenveertig opnames. Schrijven is klaar, filmen is de hele rest. Dat zag niemand zolang schrijven en filmen als één post naast elkaar stonden.

En daar zat meteen een besluit in verstopt: de opnames hoeven helemaal niet af te zijn om te beginnen. De lesteksten staan, en er kan les worden gegeven met tekst plus een wekelijkse live bijeenkomst. De filmpjes worden dan per week gemaakt, steeds een week vooruit, met de vragen van echte deelnemers erin. Dat scheelt vierenveertig avonden aan de startstreep en levert bovendien beter materiaal op dan wat er nu vooraf opgenomen zou worden, want je weet nu nog niet waar mensen op vastlopen.